ปิดพระราชวังพระสนามจันทร์...เท่ากับปิดตำนานสวนความสุขของคนนครปฐม

        เช้านี้ตื่นขึ้นมาได้รับข่าวที่น่าใจหาย...1 ตุลาคม 2560 เป็นต้นไปพระราชวังสนามจันทร์ปิดอย่างถาวร...ในฐานะเด็กนครปฐม และเคยอาศัยอยู่ใกล้กับพระราชวังสนามจันทร์เพียงแค่เดินพอเริ่มเหนื่อย...เรามีความผูกพัน ความทรงจำกับที่นี่มากมาย

       ย้อนกลับไปสมัยเดียวกับเจี๊ยบและน้อยหน่าแห่งแฟนฉัน...ปิดเทอมเมื่อไหร่เราและน้อง รวมถึงลูกพี่ลูกน้องเกือบสิบคนใช้พื้นที่รอบพระราชวังแห่งนี้คุ้มค่าที่สุด...เรารวมตัวกันตั้งแต่ตี 5 แล้วยกโขยงพี่น้องพร้อมหมาหนึ่งตัวไปวิ่งออกกำลังกายยามเช้า ช่วงเวลานั้นรอบสนามจันทร์ยังไม่คึกคัก เต็มไปด้วยร้านรวงรองรับนักศึกษาเท่ากับสมัยนี้ แต่ก็เป็นพื้นที่ปลอดภัย ทางเทศบาลจัดพื้นที่อย่างสะอาดสะอ้าน ปลอดภัย สวยงามไว้สำหรับคนรักการออกกำลังกายเป็นอย่างดี ยามเช้านอกจากพวกเราจึงมีชาวนครปฐมมาเดินวิ่ง และเล่นเครื่องเล่น เครื่องออกกำลังกายกันหนาตา เราว่าเป็นฟิตเนสที่แสนสบายของพวกเราทีเดียว มีทั้งต้นไม้ร่มรื่น น้ำใส ๆ อากาศดี ๆ แถมฟรีสำหรับเด็ก ๆ ไม่มีสะตุ้งสะตังค์อย่างพวกเรา...
     

หมดช่วงเช้า เด็ก ๆ อย่างเรายังใช้พื้นที่แห่งนี้อย่างต่อเนื่อง เพราะช่วงบ่ายคล้อยเรายังไปเรียนว่ายน้ำที่สระเทศบาลที่อยู่ภายในนั้น ยังจำซาลาเปาเจ้าอร่อยที่อร่อยขึ้นอีกหลายเท่าเมื่อเราได้กินหลังเล่นน้ำจนเหนื่อย...บางวันหยุดเรายังใช้เวลาช่วงบ่ายไปเรียนดนตรีไทย กับศูนย์ของเทศบาล (จำชื่อไม่ได้ละ) ซึ่งมีให้เด็กอย่างเราลงเรียนในราคาไม่กี่ร้อยบาท (แฮ่ม..บ้านเราเรียนกันคนละอย่างจนตั้งวงเล่นได้เลย เราเรียนซออู้ น้องเรียนซอด้วง อีกคนเรียนขิม เรียนระนาด สนุกมาก) แถมข้าง ๆ ที่เรียนดนตรียังมีสนามแบดมินตัน (ที่ได้ไปใช้บริการบ้างเพราะเต็มตลอด) มีสนามเทนนิส ที่สามารถลงเรียนได้อีกเหมือนกัน แล้วเชื่อเลยว่าสำหรับเด็กนครปฐม สวนสัตว์ที่ตั้งอยู่ภายในพระราชวังสนามจันทร์จะต้องเป็นสวนสัตว์แรก ๆ ที่เด็ก ๆ อย่างเราได้ไปเยือน...สนามจันทร์สร้างความสุขให้กับเด็กอย่างเราได้มากจริง ๆ
   
       วันสำคัญเราก็ยังเฝ้ารอไปเที่ียวสนามจันทร์ เพราะจังหวัดมักจัดงานใหญ่ ๆ ที่นั่น บ้านเราชอบวันลอยกระทงที่สุด เพราะเราจะไปดูกระทงสวย ๆ ที่แต่ละอำเภอส่งเข้าประกวดแล้วนำไปจัดแสดงไว้ นึกภาพกระทงที่ประดิดประดอยอย่างเต็มฝีมือตั้งอยู่ตามจุดต่าง ๆ ที่ประดับไฟอย่างสวยกลมกลืนกับธรรมชาติโดยรอบแล้วยังติดตาเด็กตัวเล็ก ๆ จนถึงทุกวันนี้ คลองที่อยู่รอบพื้นที่ก็เป็นที่ลอยกระทงประจำของพวกเรา
     
             อีกสิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกผูกพันมาก และคงไม่ต่างจากชาวนครปฐมทั่วไป...นั่นคือองค์พระพิเนศที่อยู่ภายในบริเวณพระราชวังแห่งนี้ ท่านเป็นความศรัทธา ความนับถือที่สืบทอดกันมา...จำได้ว่าตอนสอบเข้าม.1 แม่ก็พาไปขอพรกับท่าน สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เช่นกัน แม้กระทั่งเร็ว ๆ นี้เรายังไปขอพรเรื่องหน้าที่การงานอีกต่างหาก...ก็ครั้งล่าสุดที่ไปนี้เอง (เดือนก่อนนี้เองหลังจากไม่แวะเข้าไปนานมาก) เราจึงเห็นว่าพระราชวังสนามจันทร์เปลี่ยนไปมาก ต้นไม้ใหญ่โตกว่าสมัยเรายังเด็ก พื้นที่แห่งความสุขสมัยเด็กของเราถูกเอาออกไปเกือบหมด เพราะในช่วงหลังถูกเปลี่ยนเป็นเขตพระราชฐานที่ต้องมีระเบียบการเข้าออก แต่หลังหกโมงเย็นไปแล้ว คนนครปฐมยังไปใช้พื้นที่โดยรอบวิ่ง เดินออกกำลังกายกันได้อยู่ (แบบฟรี) ซึ่งเป็นเรื่องที่พอให้เรายิ้มได้บ้าง แล้วผู้คนก็พากันไปใช้ช่วงเวลาจำกัดนี้อย่างล้นหลาม ทั้งเดิน วิ่ง ออกกำลังกาย หรือแค่เดินสูดอากาศจากธรรมชาติ...
     
           แต่วันนี้พระราชวังสนามจันทร์ปิดประตูสนิทแล้วจริง ๆ ...ใจหาย...ความทรงจำของเราอยู่ที่นั่นเยอะมาก...แล้วเชื่อว่าชาวนครปฐมหลายคนก็คงผูกพันกับพื้นที่แห่งความสุขแห่งนี้ไม่ต่างกัน

1 ตุลาคม 2560